Fizjoterapia specjalistyczna


Terapia Vojty powoduje, że dzieci mogą mieć lepszy start w życie
Terapia Vojty powoduje, że dzieci mogą mieć lepszy start w życie

 

METODA VOJTY

 

Terapia Vojty, niezależnie od wieku dziecka pozwala na wywoływanie wszystkich mechanizmów składających się na prawidłowy rozwój, a w przyszłości na prawidłową lokomocję. Jeśli badanie neurokinezjologiczne motoryki spontanicznej dziecka, reakcje ułożeniowe oraz badanie odruchów pierwotnych wykaże odchylenia od prawidłowości, to możliwie najwcześniejsze zastosowanie metody odruchowej lokomocji pozwoli na niedopuszczenie do patologicznego rozwoju, a przynajmniej zminimalizowanie jego skutków.


Konieczność możliwie najwcześniejszego wprowadzenia terapii podyktowana jest istnieniem największej plastyczności mózgu w pierwszych miesiącach życia dziecka. Najlepszy okres dla jej rozpoczęcia to pierwsze trzy miesiące życia, najpóźniej do końca piątego miesiąca. Pierwsze trzy miesiące życia dlatego, gdyż w tym okresie w prawidłowych warunkach kształtuje się fizjologiczny wyprost kręgosłupa. Pamiętać musimy jednak o tym, że terapia Vojty nie jest w stanie stworzyć czegoś nowego! Możliwości i granice terapii zależeć będą od momentu życia dziecka, w którym doszło do uszkodzenia centralnego układu nerwowego, od jego umiejscowienia, rozległości, a także od ewentualnego wystąpienia wrodzonych chorób lub wad mózgu.
Możemy wpływać jedynie na nieuszkodzone obszary mózgu, mobilizować je do przejmowania funkcji tych części mózgu, które zostały uszkodzone.

Diagnostyka Vojty to ocena rozwoju ruchowego niemowląt. Prawidłowość tego procesu ocenianego poprzez badanie motoryki spontanicznej, reakcje ułożeniowe oraz odruchy pierwotne jest miarą jakości funkcjonowania centralnego układu nerwowego. 

Tak więc, odchylenia widoczne w niemowlęctwie objawiać się mogą w przyszłości zaburzeniami dotyczącymi jakości chodu, poruszania się, statyki ciała, sposobu obciążania stóp, koordynacji wzrokowo-ruchowej, sprawności manualnej itp. Psycholodzy, pedagodzy i logopedzi bardzo dobrze znają problemy nadpobudliwości, dysleksji czy dysgrafii. Coraz częściej używa się dzisiaj określenia „dziecka niezgrabnego” w stosunku do dzieci charakteryzujących złożonymi zaburzeniami poruszania się, koordynacji wzrokowo - ruchowej oraz zachowania się. Neurologia dziecięca od pewnego czasu porusza problem o nazwie mikrozaburzenia czynności mózgu, których objawami często są kombinacje w/w dysfunkcji.
Dzisiaj coraz więcej i częściej mówi się o problemie wad postawy wśród dzieci i młodzieży. Przytaczane wyniki badań kontrolnych prawie zawsze są alarmujące. Bardzo poważnym, a zarazem przykrym w skutkach problemem jest trójpłaszczyznowa deformacja kręgosłupa, czyli skolioza. Naukowcy podają, iż 80 - 90% skolioz to tzw. skoliozy idiopatyczne, tzn. nieznana jest przyczyna ich powstawania. Spośród wielu teorii próbujących to wytłumaczyć coraz częściej wysuwana ta, która mówi, że przyczyna tkwi w nieprawidłowym działaniu centralnego układu nerwowego.

 

Metoda Mc Kenzie pozwala na niefarmakologiczne pozbycie się bólu
Metoda Mc Kenzie pozwala na niefarmakologiczne pozbycie się bólu

METODA Mc KENZIE

 

Problem bólów kręgosłupa zarówno w naszym społeczeństwie, jak na świecie, staje się problemem masowym. Przeprowadzone badanie metodą McKenziego pozwala precyzyjnie zakwalifikować objawy do jednego z zespołów klinicznych, wchodzących w skład systemu klasyfikacji bólów kręgosłupa. Dla każdego z zespołów zaleca się odrębny sposób leczenia, nastawiony na eliminację przyczyn, a nie tylko objawów.

 

W ok. 90% przypadków sprawcą naszych kłopotów z kręgosłupem jest uszkodzony krążek międzykręgowy (dysk). Wewnętrzne elementy uszkodzonego dysku mają skłonność do przemieszczania się z każdym ruchem bądź zmianą pozycji ciała. Badanie metodą Mc Kenziego pozwala ustalić kierunek przemieszczenia uszkodzonych tkanek, więc terapeuta może ustalić, jakim ruchem ciała chory ma wprowadzić na swoje miejsce przemieszczone, uszkodzone tkanki krążka. Pacjent czynnie, ruchem wykonywanym samodzielnie albo z pomocą terapeuty, koryguje zaburzenia struktury uszkodzonego dysku, uzyskując jednocześnie szybkie zmniejszenie lub całkowitą eliminację bólu. W rezultacie badania terapeuta ustala także kierunek ruchu zaostrzający objawy, zatem może zalecić choremu unikanie go na czas leczenia. Zadaniem leczącego jest taka edukacja pacjenta, by był on w stanie prowadzić najbardziej normalne życie codzienne, pomimo związanych z chorobą ograniczeń i mimo pewnych rygorów leczenia.

Fizjoterapeuta naucza pacjenta prawidłowych ćwiczeń, które ten może wykonywać w domu (po okresie ostrym bez konieczności stałego przychodzenia na rehabilitację, a tylko na okresowe kontrole) oraz pozycji, które się dla niego korzystne.

Terapia PNF m.in. naucza prawidłowego, bezbolesnego ruchu
Terapia PNF m.in. naucza prawidłowego, bezbolesnego ruchu

METODA PNF

 

Celem metody PNF jest ponowna nauka (tzw. reedukacja) lub odtworzenie konkretnej funkcji ruchowej, utraconej w wyniku choroby. Jest to kompleksowa terapia, oparta o najnowszą wiedzę i osiągnięcia z dziedziny neurofizjologii.

 

Metoda PNF znajduje zastosowanie w bardzo wielu jednostkach chorobowych, głównie z dziedziny neurologii i ortopedii. - Leczenie ukierunkowane jest na odzyskanie utraconej w wyniku procesu chorobowego funkcji ruchowej. 

Fizjoterapeuta pracuje indywidualnie z pacjentem, naucza bezbolesnego ruchu.

 

Wskazania do terapii z wykorzystaniem elementów metody PNF, są następujące:

 

NEUROLOGIA:

  • przebyte incydenty naczyniowe Ośrodkowego Układu Nerwowego w postaci udarów niedokrwiennych oraz krwotocznych mózgu
  • wszelkie chororoby powodujące zaburzenia w utrzymywaniu równowagi
  • choroby powodujące upośledzenie stereotypu chodu
  • stwardnienie rozsiane (SM)
  • choroba Parkinsona

 

ORTOPEDIA:

  • pacjenci pooperacyjni, u których występują zaburzenia funkcji mięśni w postaci deficytu masy oraz siły mięśniowej
  • choroby mięśni szkieletowych (m.in. dystrofie, zaburzenia metaboliczne, zmiany zapalne)
  • złamania tkanki kostnej, uszkodzenia tkanek miękkich aparatu ruchu: mięśni, ścięgien, więzadeł, torebek stawowych
  • zaburzenia tzw. propriocepcji (czucia ciała w przestrzeni) jako następstwo doznanego urazu tkanek miękkich
  • zaburzenia prawidłowej postawy - reedukacja posturalna
  • bóle kręgosłupa segmentu szyjnego, piersiowego oraz lędźwiowo - krzyżowego
  • neuralgie nerwu trójdzielnego oraz twarzowego
  • zaburzenia funkcji wegetatywnych (oddychanie, połykanie, artykulacja)
  • leczenie stawów hypermobilinych (nadruchliwości) - stabilizacje stawów kręgosłupa oraz kończyn